Hvað óttast hvert stjörnumerki mest í ástinni?

Hrekkjavakan er á morgun og gluggarnir fyllast af graskerjum og gerviköngulóm. Skrímslin undir rúminu eru þó ekkert miðað við það sem mörg okkar óttast í raun: höfnun, nánd eða að einhver sjái okkur nákvæmlega eins og við erum.

Stjörnuspekin hefur sínar hugmyndir um hvaða ótti blundar í hverju merki þegar kemur að ástinni. Óttinn er ekki veikleiki heldur vísbending um það sem skiptir okkur mestu máli. Svona gæti hann birst hjá hverju merki.

Hrúturinn: að sýna viðkvæmni

Hrúturinn kemur fram af hugrekki og krafti, en það sem hann óttast mest í ástinni er að sýna viðkvæmni. Að viðurkenna að hann þurfi á einhverjum að halda getur verið skelfilegra fyrir Hrútinn en nokkur draugasaga. Hrúturinn gæti sagt „ekkert mál“ þegar makinn þarf að vinna fram eftir á afmælisdaginn hans, en farið svo einn í sund og synt þrjátíu ferðir af pirringi. Það hjálpar að muna að viðkvæmni er ekki veikleiki heldur hugrekki af annarri gerð, og af hugrekki á Hrúturinn nóg.

Nautið: að missa fótfestuna

Nautið byggir sambönd eins og hús, stein fyrir stein, og óttast mest að grunnurinn bresti. Óvæntar breytingar, óvissa og tilfinningin um að hinn aðilinn gæti farið eru það sem heldur Nautinu vakandi á nóttunni. Nautið gæti orðið óöruggt ef makinn byrjar skyndilega að tala um að flytja til Kaupmannahafnar, jafnvel þótt það sé bara draumur. Það stafar ekki af stífni heldur af því að Nautið elskar djúpt og vill halda í það sem það á. Skýr orð og stöðugleiki eru besta mótefnið.

Tvíburarnir: þögnin

Tvíburarnir óttast fátt meira en að sambandið verði leiðinlegt. Ef samtölin þorna upp og sömu kvöldin endurtaka sig viku eftir viku gætu þeir farið að efast um allt saman. Undir þeim ótta liggur annar og dýpri: að vera misskildir eða ekki heyrðir. Tvíburarnir gætu orðið órólegir ef makinn svarar aðeins með einu orði löngum skilaboðum um eitthvað sem skipti þá máli. Fyrir þá er samtalið sjálft ástartjáning og þögnin getur orðið að skrímslinu undir rúminu.

Krabbinn: höfnunin

Krabbinn gefur hjarta sitt allt og óttast þess vegna höfnun meira en flest annað. Hann á það til að lesa í smæstu merki og túlka þögn sem fjarlægð, jafnvel þegar ekkert er að. Krabbinn gæti legið andvaka eftir að hafa séð að skilaboðin sem hann sendi um kvöldið voru lesin en ekki svarað. Skelin harðnar til að verja það mjúka sem undir er. Það sem Krabbinn þarf er ekki stór orð heldur stöðug hlýja og vissan um að hann sé velkominn, líka á erfiðum dögum.

Ljónið: að gleymast

Ljónið virðist sjálfsöruggt, en undir glæsileikanum leynist ótti við að vera ekki séð eða metið að verðleikum. Ljónið gefur mikið af sér í ástinni og þarf að finna að tekið sé eftir því. Ef Ljónið hefur lagt sig fram um að elda glæsilegan kvöldverð og makinn situr í símanum allan tímann gæti það sært dýpra en Ljónið lætur í ljós. Ljónið óttast ekki endilega að ástin sé of lítil, heldur að gleymast. Einlægt hrós og athygli sem kemur frá hjartanu gera kraftaverk.

Meyjan: að vera ekki nóg

Meyjan gerir miklar kröfur, fyrst og fremst til sjálfrar sín, og óttast innst inni að hún sé ekki nóg. Hún á það til að leita að göllum í sjálfri sér áður en makinn gæti fundið þá. Meyjan gæti eytt heilu kvöldi í að endurskrifa afmæliskort af því að fyrsta útgáfan hljómaði ekki nógu vel. Það sem Meyjan þarf að heyra, aftur og aftur, er að hún er elskuð fyrir það sem hún er en ekki fyrir það sem hún gerir. Ástin krefst ekki fullkomnunar.

Vogin: ósættið

Vogin þráir samhljóm og óttast fátt meira en ósætti sem gæti rofið friðinn. Hún á það til að gefa eftir í málum sem skipta hana máli, bara til að forðast spennu, og undir þeim ótta liggur annar: að verða ein. Vogin gæti samþykkt að verja öllum jólunum hjá tengdafjölskyldunni, þótt hún hafi hlakkað til rólegra daga heima, af því að hún vill ekki valda vonbrigðum. Það sem Vogin gæti lært er að heiðarlegt samtal styrkir sambandið oft meira en friður sem byggist á þögn.

Sporðdrekinn: svikin

Sporðdrekinn elskar af öllu hjarta og óttast þess vegna svik meira en nokkuð annað. Traust er hornsteinninn í öllum hans samböndum og ef það brestur er erfitt að byggja það upp aftur. Hann á það til að prófa makann, oft án þess að átta sig á því sjálfur. Sporðdrekinn gæti tekið eftir því að makinn talar óvenju lengi við gamlan vin í samkvæmi og spurt um það seinna um kvöldið, rólega en með augnaráði sem ekkert fer fram hjá. Djúp nánd krefst hugrekkis og Sporðdrekinn á nóg af því.

Bogmaðurinn: búrið

Bogmaðurinn elskar ævintýri og óttast mest að ástin verði að búri. Hann þarf rými til að kanna, ferðast og vaxa og tilhugsunin um að allt verði fyrirsjáanlegt getur lagst þungt á hann. Bogmaðurinn gæti fundið fyrir ónotum þegar vinir parsins stinga upp á að eyða öllum sumarfríum á sama stað næstu tíu árin. Það þýðir ekki að hann vilji ekki skuldbinda sig, heldur að hann þurfi að vita að ástin sé ferðalag en ekki endastöð. Rétta manneskjan pakkar í bakpokann með honum.

Steingeitin: að mistakast

Steingeitin tekur ástina alvarlega og óttast að mistakast, líka í samböndum. Hún vill byggja eitthvað sem endist og á það til að halda aftur af tilfinningum sínum þar til hún er viss um að óhætt sé að sleppa takinu. Steingeitin gæti beðið mánuðum saman með að kynna nýjan maka fyrir fjölskyldunni, af því að hún vill vera viss áður en sunnudagslærið er borið á borð. Það sem Steingeitin þarf að muna er að ástin er ekki próf sem þarf að standast heldur eitthvað sem má leyfa sér að njóta.

Vatnsberinn: að týna sjálfum sér

Vatnsberinn metur sjálfstæði sitt mikils og óttast að týna sjálfum sér í sambandi. Hann vill vera nálægt, en á eigin forsendum, og getur dregið sig í hlé þegar tilfinningarnar verða yfirþyrmandi. Vatnsberinn gæti orðið órólegur þegar makinn byrjar að skipuleggja allar helgar fram að jólum og fundið hjá sér þörf til að fara einn á myndlistarsýningu. Það er ekki fjarlægð heldur leið til að safna kröftum. Ást sem gefur Vatnsberanum rými er ást sem hann snýr alltaf aftur til.

Fiskarnir: að vakna úr draumnum

Fiskarnir elska með allri sinni ímyndunargáfu og óttast mest að draumurinn um ástina rekist á veruleikann. Þeir eiga það til að sjá makann í rómantísku ljósi og verða fyrir vonbrigðum þegar hversdagurinn tekur við. Fiskarnir gætu spunnið heila ástarsögu í huganum eftir eitt gott stefnumót og orðið sárir þegar hinn aðilinn sendir aðeins „takk fyrir kvöldið“ daginn eftir. Það sem Fiskarnir þurfa að muna er að raunveruleg ást er ekki síðri en draumurinn, hún er bara öðruvísi og oft dýpri.

Óttinn sem vegvísir

Á hrekkjavöku leikum við okkur að óttanum með búningum og draugasögum. Í ástinni er óttinn enginn leikur, en hann getur verið vegvísir, því það sem við óttumst mest bendir oft á það sem okkur þykir vænst um. Þegar þú þekkir eigin ótta og ótta makans verður auðveldara að mæta honum með skilningi í stað þess að láta hann ráða för. Og stundum er kertaljós í graskeri allt sem þarf til að lýsa upp myrkrið.

Lestu líka um það sem hvert stjörnumerki þarf í sambandi eða skoðaðu samrýmanleika merkjanna.